embriyoya bile türban takar bunlar /efe

makarna suyunun kaynamasını beklerken şöyle bi denklem kurdum:

düşük zeka + fazla delilik =  ucuz edebiyatçı

düşük zeka + düşük delilik = standart dünyevi insan

yüksek zeka + düşük delilik = dünyevi başarılı insan

fazla zeka + fazla delilik = filozof

başlık işini napıcaz

begüm: 

ne saçma bi işim var ya

müdür aradı

bi çocuk arkadaşına terbiyesiz bi şiir yazmış

yarın sabah velisi gelicek haberin olsun diyo

ahuehua

phoebe: 

ahuahuahuahauhau

begüm: 

öğlen de bi veli aradı

çocuğa hergün 6 milyon veriyorum nereye harcıyo bi konuşur musunuz dedi

phoebe: 

auahahuahuaha

dfhjafhd

begüm: 

böle inanılmaz derecede gereksiz ayrıntıların dedektifliğini yapıyorum

phoebe: 

hayat kadınları ile kumarhanede yiomuş

begüm: 

ahuıhwertuıxnmwetx

test kitabı alcam diye hergün 6 milyon istiyomuş

2. sınıfa gidiyo

phoebe: 

6 nası bi sayı ya 5 de değil

begüm: 

8 yaşında

woşıeztmjpıwotkyğ

phoebe: 

auhauha

begüm: 

sora kitap almayıp bütün parayı bitirip geliyomuş

kumar mı oynuyo olum bu

hauhpzsworgmjtpusormöz

phoebe: 

dshjfahfjadfh

begüm: 

8 yaşında olmak ya

phoebe: 

taso kumarı filan

böle

begüm: 

8 yaşında biriyle iletişim kurmak ne garip ya

phoebe: 

çok ilginç yaaa

.D

auhueha ne diceksn ki

çocuğaa

begüm: 

ya ben geçen şeyi fark ettim

bu dünyada

phoebe: 

napıon 6 papeli dosdum

begüm: 

sıeoşynıoetxy

papel diyo ya

bu dünyada var ya

ilgilenilebilicek

dur bak yazıcam

bekle deftere yazmıştım dün getiriym

phoebe: 

getir bakıym

begüm: 

hıh

bu dünyada ilgilenebiliceğimiz sadece 12 tane şey var

uyku

yemek

boşaltım

sağlık

eğitim

arkadaşlık

aile

karşı cins

sanat

spor

iş

bilim

bu kadar.

koskoca evrende

phoebe: 

çok bile yani

begüm: 

bunların dışında bişey yapamıyoruz

phoebe: 
benimkiler daha bile az

kjdsljgfj

begüm: 

hıh şimdi ona gelicem

8 yaşında olmak diyince

sabah ne yedin diyorum

kaçta yatıyosun diyorum

arkadaşlarınla aran nasıl diyorum

anne babasının davranışlarını soruyorum

bi de derslerini

şimdi 8 yaşında birinin işi yok flörtü yok

phoebe: 

bundan iyisi can sağlığı

begüm: 

bilimle ilgilenmiyo

phoebe: 

auhauauahhau

begüm: 

kaldı 9

ahuıoeqynrozwnm

phoebe: 
abi gülesim geldi yaa

uhauahuahaua

yazık ya

auhauhauah

begüm: 

ıloeruthnzılexn

aa bu hayatta yapılıcak bişey daha buldum

phoebe: 

neymiş

begüm:

oyun

phoebe:

hıı evet ya

ölmek?

o sayılıo mu

begüm: 

o sayılmaz

sürekliliği olması lazım

sürekli ölüyosan sayılır

phoebe:

karşı cins dedin de

aynı cinsli olan versiyonları da var

seks de geçsin

begüm: 

hıhı seks diyelim

seksi unutmuşum yannız

çok enteresan

phoebe: 

dfsjhakskjghdjahgfjkshgsjhgjhfks

begüm: 

aşk ve seks olarak 2 ye ayırabiliriz

oh oh baya oldu

14 oldu

phoebe: 

bi ferahladım ben de

gerçi yemek dolaşım filan

sağlık içinde ama

olsun

begüm: 

netleşti di mi yapılıcak aktiveteler

hayal kurmak da sayılır mı

phoebe: 

rüya görmek de

sayılcak o zaman

begüm: 

o uykuya dahil olsun

phoebe: 

hı tamam

begüm: 

fazla detaya girersek işin içindne çıakmayız

phoebe: 

asdfjhgfjdskaşdlfkhgjksklş

çok haklısın

ahauhauha

allaam ya

begüm: 

düşünmek hayal kurmak aynı kulvarda olarak listeye eklenebilir

phoebe: 

tamam

görünmez şeyler yapmalı

fiil işte onlar

yapıosun bişi ama

bi sen biliosun onu

begüm: 

hıhım

Sistematik olarak şimdiye kadar bana bir şey ifade şeyi yok

Google translate'in shining - förtvivlan min arvedel'i isveççeden türkçe'ye nefis bir şekilde çevirişini kendime saklayamadım.


"Ben siyah, benim görme gizlendiğinde
Hiçbir inanç, hiçbir umut ve aşk yok
Ben siyah, sokaklar, evler ve meydanlarda görmek
Ben siyah görmek ve hiçbir şey demektir

Förvivlan, gittiğim her yerde ve her yerde görüyorum
Umutsuzluk, benim miras
Ve ben söylediği ve yaptığı her şeyi biliyor
Yanılıyorlar gerçeği
Ama şöyle lanetli bedenimi çığlık
Sonra daha fazla ve daha fazla ve daha

Ezilmiş ve hasarlı ve kırık anlaşma
Sistematik olarak şimdiye kadar bana bir şey ifade şeyi yok
Manically bir otoban gibi geniş bir gülümseme ile
Sanırım bir daha yaşamak istemiyordu neden sonuçta cevap gerçekleştirmek
Çünkü hiçbir şey, hiçbir şey önemli değil
Hayır, hiçbir şey önemli değil"

ziro

bugün 1. sınıfların okuma bayramıydı. her öğrenci bi harf olmuştu ve E koşarak gelip belime sarıldı(çünkü boyu oraya kadar yetişebiliyo) onu gören A ve Ö de yanıma gelip belime sarıldı ve bi çeşit sevgi çemberiyle kuşatıldım. hepsini öptükten sonra gösteriyi izlemek üzere oturup bi yandan acaba bi sorunla nasıl başediyorsak diğer sorunlarla da aynı şekilde mi başediyoruz diye düşünürken nakaratı "KARABAŞ KARABAŞ HAV HAV HAV" olan bi şarkı başladı. 20 çocuğun coşkuyla söylediği bu şarkıyı dinlerken yüzüme eşşek kadar bi gülümseme yayıldı ve sonra papatyaya konan kelebek olsun, zıp zıp zıp olsun, müzik külliyatının bu harika melodileriyle kulaklarım şenlenirken bi sonraki piyeste eşek olucak çocuğu kıyafetini giymek için debelenirken görüp yanına gittim. eşeği düzelttikten sonra, ilk bakışta burda olan şeyler deliliği andırsa da esas deliliğin sanki dünyanın şarkı söyleyip danseden bokları değilmişiz gibi davranıyor oluşum olduğunu farkettim.

bana başlık bul o zaman

geçen gün trende bi koltuğa bindim ve giderken tren delinmiş de duvarın içinde pamuksu bişey varmış gibi bi yer vardı. kitap okumaya çalıştım ama gözüm ikide bi trenin duvar içi pamuğumsusuna takıldı. doğrusu metal yığını gibi görünen bu trenin, duvar araları pamukla dolu sevimli bişey olma ihtimali, okuduğum kitaptaki narsistik zedelenebilirlikten daha çok ilgimi çekmişti. sürekli o pamuğumsunun ne kadar yumuşak olduğunu merak ettim ve yol boyunca, onu parmağımla ittirerek yumuşaklığını denetleme hayali kurdum. sonra acaba sert şeylerin içinde yumuşak şeyler olması mı daha iyi; yoksa yumuşak şeylerin içinde sert şeyler olması mı daha iyi diye düşündüm. dışı sert içi yumuşak şeye örnek olarak aklıma içi kremayla dolu çukulata kabuğu geldi; dışı yumuşak içi sert şeye örnek olaraksa aklıma fıstıklı lokum geldi. sanırım biraz acıkmıştım ve ikisinin de kendine özgü hoşlukları vardı.

haydarpaşaya yaklaşınca ve trende nerdeyse kimse kalmayınca kalkıp trenin delik duvarını elledim. pamuk kadar yumuşak olmasa da sünger kıvamında bişey vardı yüzeyin içinde. içi kremalı çukulata diilse de, trenimiz o an benim için kinder pingui'yi andırmıştı. trenden inmek üzere arkamı döndüğümde bi kaç kişinin beni izlediğini gördüm. sonuçta herkes trendeki delik duvarın içindeki süngerin ne kadar yumuşak olduğunu merak edebilirdi, bunda bu kadar abartılıcak ne vardı anlayamadım.

bi keresinde de vapurda giderken dışarda oturuyordum. tam karşımdaki koltuğun altındaki ahşap yüzeyde böyle nasıl desem, havaya kalkmış iplikler oluşmuştu. yani ahşabın aşınmasıyla oluşmuş bi takım temellerini yerden alan asi ipçikler vardı. onların da acaba sert mi yoksa yumuşak mı olduğunu çok merak etmiş ve yol boyunca gözümü karşı koltuğun altından alamamıştım. bazen karşı koltukta oturan kişinin ayağı o iplikimsileri gölgelemiş ve bu durum beni sinirlendirmişti. şöyle ayağımı uzatıp karşı koltuğun altını bi yoklamayı düşünmüş ama sonra karşı koltukta oturan kişilerin bu durumu nasıl karşılayacağını kestiremeyerek çekinmiştim. kendi koltuğumun altına bakmış ama benzer bi fizik olayıyla karşılaşamamıştım. sonra bu bastırılmış merak yol boyunca ayağımı bi uzatsam nolur ki şeklinde bi çatışmaya dönüşmeye başladı. bi kaç kere gerçekten de bunu yapmanın direğinden döndüğümü hatırlıyorum. sonunda vapur iskeleye yanaştı ama karşı koltuktakiler inmediği için ben de henüz inmiyordum. çünkü hepsi gittikten sonra koltuğun altını inceleyecektim.

karşı koltuktakiler inince vapurda nerdeyse kimse kalmamışken ayağımı uzatıp koltuğun altında pıtpıt dolaştırdım ama ayakkabı olduğu için tabi ki hiçbişey anlayamadım. koltuğun altını ellemek de garip geldiği için bu konuyla ilgili daha fazla girişimde bulunmadım. ama bence o iplikimsiler göründükleri kadar yumuşak diildiler. yani bi konuyu aşırı merak ettiysek ve merakımız sonuca ulaşmadıysa mecburen varsayım yapmamız gerekiyordu ve ben varsayımımı onların sert olduğu yönünde kullanıyordum.

5 more steps and you will be a new person

erken kalkıp işe gittiğim sabahlar tam bi somurtkan şirine dönüşüyorum. hiçbi şey yapmam gerekmeyen ve kendi kendime uyandığım sabahlarda ise bebek gibi mutlu oluyorum. uyanmamla işe gitmem arası kafamdan geçenleri sıralarsam yaklaşık olarak şöyle:

yataktan çıkmaktan nefret ediyorum. ölsemkeşke. pantolondan nefret ediyorum. neden ölmüyorum acaba? otobüsten nefret ediyorum. mutsuzluktan belki ölürüm. remaxten nefret ediyorum. yıllardır ölmüyorum bitürlü. akbilden nefret ediyorum. ölsem çokiyi olurdu. karapınar durağından nefret ediyorum. işe gideceğime keşke ölseydim.

belli bi ilham dahilinde saçmalamak

geçen gün çalışma masamki tuzluk sırt çantamın içine düştü. çantamın içi tuz oldu hep. aynı çantanın ön gözüne de taa bienalde çalışırken toz halinde üçübiarada kahve dökülmüştü, hala temizlemedim. şu an sırt çantam dünyanın en pis çantası sayılabilir. neyse bu sabah abim benden sırt çantamı istedi. bi yandan çantadaki tuzları boşaltrken bi yandan da dün diş fırçasının saç jölesine düştüğünü söyledi. o esnada ben dünyanın en hijyenik ailesi olduğumuza karar verdim.

bienalde çantamın ön gözüne dökülen kahve parçacıklarını temizlemem için önder ve melis'ten çok baskı görmüş ama onların çantayı temizleme tavsiyelerine uymamıştım. bu dökülüm benim çantayla ilgili tutumuma sadece artık ön gözü kulllanmamak şeklinde yansımıştı. ertesi gün her zaman giydiğim yeşil hırkam yerine kahverengi hırkamı giydiğimde önder bunu, çantamın ön gözüne dökülmüş kahvelerin bana verdiği rahatsızlığı bastırışımın dışavurumu olarak yorumlamıştı.

çantamı aylardır temizlemememle o günden sonra satın aldığım ve giydiğim kahverengi kıyafetlerin sayısının artması arasında bi korelasyon var mıdır bilemiyorum ama bugün çantayı kullanacak olan abimde önümüzdeki günlerde kahverengi kıyafet artışı gözlemlersem bu teoriyi tekrar değerlendiricem.